Dende que te perdín, a terra, o ceo,
todo é pra min da mesma cor da morte.
O sol non me alumea, nin os campos
pra min tên frores.
Do corazón fuxiume esa alegría
que é nas frores aroma e vos nos paxaros,
i andan por dentro do meu peito os corvos
arrevoando.
Quéntame ti, que tiritando veño,
ti, que do peito curas as feridas,
amiga xenerosa dos que sofren,
malenconía.
En castellano :
Desde que te perdí, la tierra, el cielo,
todo es para mi del mismo color de la muerte.
El sol no brilla , ni los campos
tienen flores para mi.
Del corazón se fue esa alegría,
que es en las flores aroma , y vuelo en los pájaros,
y andan por dentro de mi pecho los cuervos
volando.
Calientame tú, que tiritando vengo
tú, que del pecho curas las heridas,
amiga generosa de los que sufren,
melancolía.
No hay comentarios :
Publicar un comentario