Páginas

A veces es bueno explotar. Soltar lo que tienes dentro, dejarlo ir, todo junto. Llorar hasta que sientas que el alma se te va a salir por los ojos.

Recuerda...no te quedes con las ganas, porque nunca sabes quien te limpiará las lagrimas.

Un día menos en mi vida y un problema más que solucionar

Por un momento llegué a la conclusión de que en toda mi vida nadie, repito, nadie me había preguntado si yo era feliz. Así que decidí hacerme yo misma esa pregunta...
Y me dije "¿eres feliz?". Fue entonces cuando desee no haberlo hecho nunca.

A veces es mejor no profundizar tanto, porque lo que encuentras no siempre es bueno. Y aquí me encuentro yo, desconcertada, sabiendo que no soy feliz o al menos no todo lo que quisiera ser...y en realidad no sé que hacer.


Había olvidado pequeños detalles de su forma de ser que siempre me han encantado. Ir con él en su coche por ejemplo... su sonrisa cuando me ve salir del portal, cuando me ayuda con el cinturón si no consigo engancharlo, la forma suave de agarrar el volante, la media sonrisa cuando suena una canción que le gusta, la manera de mirarme cuando cree que no estoy atenta, o cuando no se va hasta que me ve entrar en el portal de casa...
Adoraba verlo llevar su coche, con delicadeza, tal y como me trataba a mí. Me encantaba que me llevara a sitios a los que nunca iría con otra persona, para pasarnos horas y horas hablando, arreglando el mundo o echándolo aun más a perder, no importaba nada mientras siguiésemos ahí...

Recordar esto me ha valido para darme cuenta que sí, conoceré a un montón de personas a lo largo de mi vida, pero hay experiencias, hay momentos, hay sentimientos lo suficientemente especiales como para sentirlos una sola vez, con una sola persona y que jamás se repetirán de la misma manera. 


Responsabilidades

¿Cuándo nos hemos hecho tan mayores?...¿cuándo hemos pasado a tener tantas responsabilidades?
No recuerdo un momento exacto, ni un lugar en concreto. Un día estaba tan tranquila y al otro ¡PUM!, todo había cambiado.
De repente había cambiado el preferir los días soleados para salir a jugar por los días lluviosos en los que quedarme a tu lado en el sofá, el hacerme la enferma para no ir al colegio por el despertarme sin necesidad de despertador, el llegar a casa corriendo para ver los dibujos por el "hoy tengo un montón de recados que hacer", el " en mi cole tengo tres novios" por el "estoy más soltera que en una isla desierta"... y así.

Mucha gente cree que a medida que un niño va creciendo deja de ser caprichoso. Por lo menos en mi caso fue todo lo contrario, solo que yo cambié la frase de " quiero tal cosa" por la de "necesito tal cosa".

Y de pronto los sábados deja de valer lo de "mamá, ¿me das dinero para unos refrescos?", la inocencia se escapa, tus padres saben perfectamente que esos refrescos a partir de ahora llevarán alcohol. Tardan en admitirlo, pero lo saben, porque ellos también han tenido tu edad.

¿Y que me decís de esto?. Pasamos la mayor parte de nuestra adolescencia deseando poder irnos de casa, y cuando llega el momento y nos vamos a estudiar fuera solo deseamos que sea viernes para poder volver. Y de repente esas lentejas que tu madre te obligaba a comer, ahora te saben a gloria.

La vida está llena de responsabilidades, con las cuales tarde o temprano tendrás que verte la cara. Nadie elige el momento, simplemente disfruta hasta que llega.

¿Es mejor perder a un hombre antes que a una amiga?

No soporto a la gente que dice " es mejor perder a un hombre que a una amiga"..." las amigas están ahí siempre, los hombres vienen y van"... ¿Perdón?.
Osea, pongámonos en situación, mi mejor amiga me traiciona con mi novio/chico que me gusta o lo que sea.. y yo debo pasar del chico porque eh, me ha engañado con mi amiga... en cambio a mi amiga debo perdonarla, debo seguir con ella como siempre, porque claro, hay más chicos en el mundo... ¿ESTAMOS LOCOS O QUÉ NOS PASA?.
Por supuesto que no la perdono, por supuesto que la mando a paseo, al igual que a él, a los dos al mismo sitio, a la  mierda, a tomar por saco, a criar malvas, lo más lejos posible de mí. Una de mis mejores amigas me traiciona, me lastima de la forma más dura que se le ha pasado por la cabeza... pero claro, sería yo la mala persona, la mala amiga, si no la perdonase...
En serio, el mundo se está volviendo loco y nosotros enloquecemos con él.

Me ha pasado, creédme, más de una vez, con dos amigas diferentes, claro, sino ya sería del género idiota... aunque eso dice mucho de mi forma de escoger las amistades, pero que se le va a hacer, ojalá todas vinieran con el cartel de " te voy a traicionar" incorporado en la frente cuando la conoces, pero no es así.
 El caso, es que perdoné a una de ellas, por el simple hecho de que era una amiga desde que tengo memoria, fijaos si hace tiempo...y además pertenecía a mi grupo de amigas de cada día, así que era un poco complicado dejar de ser amiga de una chica que vas a ver continuamente a todas horas...
Bueno, al final me di cuenta que perdonarla había sido una de las peores decisiones que he tomado en mis 22 años de vida. Las cosas nunca vuelven a ser igual, entre otras cosas ya no hay confianza, se pierde por completo, ¿cómo confiar en alguien que te ha traicionado?...

El caso es que si alguna vez alguien os viene con el cuento de " una amiga es más importante que un hombre" discrepa, discrepa totalmente. Porque hay amigas que es mucho mejor perderlas de vista cuanto antes.
Y este ha sido mi pequeño consejo construido a base de experiencias propias.

La vida tiene un millón de lecciones con las que golpearnos.

Cuando una persona no te ha querido en cuatro años, no lo hará. Esto es así, despierta, trata de ser realista.
No puedes estar toda la vida dándole todo esperando a que te corresponda. No es sano, ni siquiera es ético. Así que entra en razón, pasa página, no te digo que lo pierdas, simplemente concienciate de que no va a ser tuyo, no lo será jamás.
 Y si después de muchos años llega y te dice que quiere ser tuyo, corre, corre mucho, porque estará mintiendo, estará engañándose a si mismo y a la vez estará engañándote a ti.

La vida es dura, y a veces no habrá alguien que te diga esto. Pero para eso estoy yo, créeme, me ha pasado. He estado cuatro angustiosos años creyendo que alguien podría haber sido mío, que tarde o temprano iba a serlo. Y me decía a mi misma " esperaré los años que hagan falta".
 Una vez alguien me dijo que cuatro años es lo que una persona tarda en cansarse de esperar a otra, recuerdo lo mucho que me reí, y dije " esa no seré yo", supongo que ahora me río aun más al darme cuenta de que sí era yo.
He de confesar que las ganas aun no se han ido de todo, pero poco a poco. Porque ahora mismo siento una liberación interior enorme, y sí, soy un poco más feliz ahora. Como si me hubiese cansado de cargar con una mochila llena de historias.
Si a ti te pasa esto y no quieres hacerme caso solo te diré que ojalá seas la excepción, y si al final no lo fuiste, no te preocupes. La vida tiene un millón de lecciones con las que golpearnos.
Necesito a alguien, alguien diferente. Alguien que comparta mis gustos. Alguien con quien hablar de cine, de música, de fotografía... alguien que no me mire como un bicho raro, o me diga " dios que pesada". Alguien con el que pasear por la calle y que me suelte de repente " Eso no te recuerda a aquella escena de (X) película?" y que yo le diga " Estaba pensando lo mismo". Alguien de quien aprender cosas nuevas y que esa persona pueda aprender de mi también.
De verdad...alguien así. Sé que los hay, y de hecho los conozco. Pero nunca he sido de las que se acercan en modo psicópata y gritan "quieres ser mi aaaamigo????". Así que nada, poco a poco.
¿Por qué nadie piensa en lo mal que se sienten las cebollas por hacernos llorar?

No más perdones.

El pedir perdón empieza a estar mal cuando una persona lo usa demasiadas veces, es como si perdiese su significado. La gente te falla, pero no pasa nada, porque se disculpa... pues si que pasa, y pasa mucho. Estoy cansada de que me pidan perdón, y el próximo que lo haga lo mato.
Lo que quiero es que no me fallen, que no tengan la necesidad de decir "lo siento mucho". Menos perdones y más gente decente.

TOCAPELOTAS


Odio infinito a esas típicas personas que solo dan su punto de vista si es para tocarte las narices, eses típicos que se esconden detrás de facebook o detrás de twitter y que aparecen o bien para joderte el típico comentario "profundo" que escribes sin que ni ellos mismos sepan la razón por la que lo escribes,  que solo aparecen para estropearlo y ya, luego se van por donde llegaron.
O cuando a alguien se le da por decirte que no tienes razón en algún tema que controlas verdaderamente.
En serio es algo que me pone de los nervios. Ese tipo de gentuza FUERA DE MI VIDA YA, por favor. Cada vez que un ser salvaje de eses aparece me dan ganas de decir " pero tú eres tonto o solo entrenas?", porque esa tontería no es de nacimiento.
Y dicho esto termino.
Necesitaba desahogarme, porque si de una cosa estoy orgullosa es de ser una persona pacifica, y si escribo esto donde todos puedan leerlo, eses "seres" se darían por aludidos... aunque pensándolo mejor...quizás no lo hiciesen más... BAH no creo, esa gente tiene el gen de "tocapelotas" integrado.

Es solo un regalo


Cuando alguien te pida consejo, cuando alguien te pregunte si está tomando la decisión correcta, si es lo que debe hacer... solo dile " Una decisión será correcta siempre y cuando te alegre la vida".
No importa a quien defraudes, a quien dejes atrás, si eso te hace feliz hazlo.

Alguien de mi familia está a punto de tomar una decisión que cambiará el resto de su vida, no solo la suya, sino la de todos. Yo, egoístamente, no puedo hacer otra cosa que alegrarme, en cambio él...él tendrá que replantearse el curso de toda una vida. Y sé que está hecho un lío, que no sabe que hacer, que cree que todo es demasiado complicado. Pero lo que no sabe es que yo estoy aquí, para todo, para cualquier cosa. Porque daría la vida por él. Y que aunque ahora mismo el cielo se vea de color negro no importa, porque pronto cambiará de color.
No es una de esas decisiones que lamentarás el resto de tu vida... es solo un regalo.

Es mi tierra. Es mi vida. GALICIA.

Sé que un accidente con múltiples fallecimientos es doloroso, en cualquier lado del mundo. Son personas que se marchan, eso duele siempre. Pero hoy es diferente.
Sé que si eso hubiese ocurrido en otra parte de España, al verlo en la televisión hubiese pensado " que mal, que puta es la vida", y hubiese sentido pena por toda esa gente. Pero hoy, sabiendo que ha ocurrido en mi tierra, sabiendo que ha estado tan cerca de mi he llorado, he llorado cual niña pequeña, he sentido una pena tan grande como cuando ves a tu madre llorar, he sentido la ansiedad de llorar y no poder repirar...
No tenía a familia ni amigos en ese tren, pero amigos míos si. Y duele, duele demasiado.

Algunos pensarán que me gusta alardear, pero me siento jodidamente orgullosa de ser gallega y de verdad sé que los gallegos somos de otra forma, que somos especiales. Nos desvivimos por ayudar de todas las formas posibles. En otro tiempo la vida nos trató lo suficientemente mal como para convertirnos en personas que te dan la vida con tal de hacerte feliz. Y mucha gente no se da cuenta, pero en tristes momentos como estos queda claro. Eres capaz de ver como hasta el más cabrón se humaniza.

No cambiaría el lugar del que vengo ni por todo el oro del mundo. Ser gallego es nacer con suerte.
Y si Galicia llora, todos lloramos con ella, porque es nuestra madre, lo es todo.

MIÑA TERRA MIÑA TERRA.


Miña terra, hoxe supoñíase  que era o teu día, un día para festexar o fermosa que eres e o orgullosos que estamos de pertencerte. Hoxe ti eras a protagonista.
Pero miña pequena, a vida é puta.
Síntome galega os 365 días do ano, pero hoxe é diferente, hoxe síntome aínda máis. Hoxe choro, choro por ti, choro por todos os galegos/as que xa non están con nós. E sei que ti choras tamén, porque como nos queres ti non nos quere ninguén.
Unha das boas cousas que temos os galegos é que se nos pides a lúa nos facemos o posible por darcha, e hoxe estou moi orgullosa de cada galego que está axudando neste momento tan triste.
E eu non vou ser menos.

Hoxe hai 80 anxos no ceo, anxos que mirarán por nos.


SEMPRE GALIZA.

Mi tierra, hoy se suponía que era tu día, un día para celebrar lo hermosa que eres y lo orgullosos que estamos de pertenecerte. Hoy tú eres la protagonista.
Pero pequeña, la vida es puta.
Me siento gallega los 365 días del año, pero hoy es diferente. Hoy me siento aun más. Hoy lloro, lloro por ti, lloro por todos los gallegos/as que ya no están con nosotros. Y sé que tú lloras también, porque como nos quieres tú, no nos quiere nadie.
Una de las cosas buenas que tenemos los gallegos es que si nos pides la luna haremos lo posible por dártela, y hoy estoy muy orgullosa de cada gallego que está ayudando en este momento tan triste.
Y yo no voy a ser menos.

Hoy hay 80 ángeles en el cielo, ángeles que mirarán por nosotros.

Siempre Galicia.

La gente se está malacostumbrando a apuñalar por la espalda.

Mientras yo, pecando siempre de buena, me he cansado de serlo. Pero, ¿cómo deja alguien de ser buena persona?. No es fácil dejar de hacer todo lo posible para agradar a la gente, ni hacer que no me afecten las cosas. Cuando le dices a alguien "Me he cansado de ser buena", su respuesta será "Pues no lo seas"... es terrible lo fácil que salen las palabras por una boca, eh?. Terrible.
Siempre he sido de las que lloran a solas y sacan su mejor sonrisa cuando hay gente. Pero también me he cansado de eso. A veces es bueno demostrar que las cosas duelen, romper a llorar delante de alguien al que no le importe que lo hagas, alguien que no te consuele con estúpidos consejos, que simplemente te escuche y te pase un pañuelo de vez en cuando.
Pero la gente a la que no le importa que llores está empezando a escasear, deben de estar cambiandose por los que se están acostumbrando a fallarte, a hundirte, a apuñalarte por la espalda vamos...
Y, ¿ qué haces cuando pasa eso?, que te voy a decir yo... me ha fallado tanta gente que hubo un momento en el que estaba empezando a acostumbrarme. Pero pensé "¿cómo es posible acostumbrarte a eso?" es como intentar mentalizarte que si metes la mano en fuego no te quemarás, y hacerlo una y otra vez.
Que sé yo... si últimamente me siento más perdida que encontrada. Más sola que acompañada, aunque me rodeen personas. La sensación de llevar toda la vida en un lugar y de repente sentirlo tan desconocido, tan extraño, como que ese no es tu sitio, ni esa tu gente. Que ya nada es como solía ser y que no sabes que hacer. Y de nuevo vendría el espabilado que te diría "Pues oye, trata de arreglarlo, cambia de vida" pero, ¿es tan fácil cambiar de vida?. En cierta parte si. Si no me gusta este lugar, irme, si tengo amigos que me han fallado, buscarme a otros. No parece demasiado complicado, ¿no?, empezar de cero. Puede que alguna vez extrañe mi antigua vida, pero es cuestión de pensar "Si he llegado hasta aquí por algo habrá sido". Y entonces ya me tranquilizo.

En fin, la vida es complicada. Nos la dan sin manual de instrucciones, te dicen que improvises, que vivas, y que al final, cuando sean tus últimos días, según la gente que te rodee sabrás si lo has hecho bien o mal.

Gritar todo lo que callas

Cuando lo único que quieres hacer es gritar " DAME UNA JODIDA OPORTUNIDAD... DÉJAME DEMOSTRARTE QUE SOY LO QUE DE VERDAD NECESITAS, QUE SOY TU MALDITA MEJOR OPCIÓN".
Pero te das cuenta que hay cierta dignidad que mantener y que estás cansada de dar y nunca recibir.

*Prefiero andar con locos que con falsos*

Creo que me he cansado de perdonar a la gente.
Entiendo que nadie somos perfectos, y que los hay peores unos que otros. Pero me he cansado de ser yo la cabeza de turco, a quien siempre acaban tomando el pelo. Y he llegado a la conclusión de que muchos esperan ya ser perdonados por mi por lo que el daño no les importa tanto.
A lo largo de estos últimos cuatro años he tenido que soportar las suficientes cosas como para llenar un estadio de fútbol solo de rencor. Porque por suerte o por desgracia soy de esa clase de personas... perdonan pero no son capaces de olvidar del todo.
He llorado, he chillado... y ¡qué demonios! he pataleado porque ya no me quedaba nada más que hacer. Creo que a medida que crecemos muchas personas se vuelven cada vez más egoístas, no les importa hacerte daño si ellos/as salen bien del asunto. Y he llegado a darme cuenta que yo no soy así, no sé si ya por tonta o por buena, pero siempre he pensado más en los demás que en mi misma.
Y llega un momento en que no sé si soy yo la que se tiene que volver egoísta o empezar a ventilar a la gente egoísta.
Porque no hay nada más doloroso que las personas que más quieres te fallen, y a mi me han fallado muchos  ya. ¿Queréis que os diga que se siente?, con cada decepción es como si un pedazo de corazón explotase, y mil pedazos se esparcieran por todo el cuerpo. El engaño en cuestión es el dolor de la explosión, y los pedazos que se esparcen son cada recuerdo bueno que te viene a la cabeza sobre esa persona y que se clavan como cuchillos.
Ha llegado un momento en el que si sigo así me quedaré sin corazón. Y por primera vez me siento perdida, completamente perdida. He decidido apartar a la gente que me lastima, tomarme las cosas con gracia y si tienen algo malo que decir de mi REÍRME, porque no hay nada que más les duela a los que te quieren lastimar que el simple hecho de verte sonreír.

Así que ahora toca sonreír hasta que me duela la boca.
Odio eterno a ese momento, ese momento exacto en el que te das cuenta que quieres estar con él, con él y con nadie más.
Pero tienes que callarte porque él no siente lo mismo.
ODIO ETERNO.
Tengo la terrible necesidad de encontrar a alguien que me haga ver la vida desde otro punto de vista. Porque  desde donde la estoy viendo ahora mismo, me aburre bastante.
Echo de menos cosas de ti que nunca he tenido.
El abrir los ojos una mañana y verte ahí, tumbado a mi lado, mirándome mientras sonríes... pasar tu mano por mi pelo con un " buenos días dormilona".
Que me abraces porque tú tampoco tienes ganas de levantarte.
Ducharme mientras te cepillas los dientes y me pasas la toalla a cambio de un beso.
Ver como me visto y decir " cuando creí que no podías ser más guapa, te superas".
Salir a desayunar por ahí, que importa a donde, el mundo es nuestro, estamos juntos ¡ qué demonios! vamos a ser felices, jodidamente felices.¿ Porque sabes una cosa? TE QUIERO y lo haré hasta el final, aunque nuestros días sean una maldita rutina, porque aunque nadie más lo haga yo te querré hasta el final.
Y me dije: voy a contarte TODO lo que me pasa por la cabeza, voy a decírtelo todo, sin dejarme nada por el camino... y aquí estoy, escribiéndote algo que no leerás jamás, quizás porque no tengo el valor de decírtelo, quizás porque tenga miedo de tu reacción. Que importa...
 Has sido tanto, tanto... y hubo un tiempo en el que ni siquiera era consciente, y ahora me doy cuenta de que si me hubiese parado a pensar las cosas con calma puede que ahora todo fuera diferente... pero como bien dice mi hermano " el hubiese no existe" y  en realidad sé que tiene razón, no sirve de nada pensar que como podrían haber cambiado las cosas si hubiese actuado de otra manera. Lo que importa es el ahora. Y el ahora es más complicado de lo que pensaba. 
Ahí estás tú, ahí estoy yo, y parece que entre los dos no somos capaces de formar uno solo. Pero me cuesta tanto vivir sin ti, más de lo que podría imaginar hace un año.
Siempre has estado ahí como amigo y odio decir que ojalá las cosas hubiesen quedado solo en eso, pero no... se nos ocurrió la "estupenda" idea de traspasar esa barrera, y aquí estamos ahora, viviendo entre enfados, rencores y conversaciones que no llevan a nada, donde solo hablo yo y tú pasas.
Pues creo, y por mucho que duela, ha llegado la hora de dejarlo pasar, porque necesito quedarme con la gente que de verdad quiera estar conmigo, y el resto sobra...
Si me quieres querer quiéreme ahora, no dejes el amor para mañana...
Es difícil explicarlo... es como si mi cuerpo se dividiese en dos partes diferentes, la primera es la parte amiga, la que te quiere como amigo, y no comprende que quieras perder el tiempo en una relación así, que con 20 años no mereces tantos quebraderos de cabeza, mereces ser feliz y a veces hay que saber cuando llega el momento de cerrar una etapa de tu vida, por muy complicado que pueda ser...
La otra parte es la que tiene sentimientos por ti, la que se siente feliz cuando está contigo, y siente cosas que hacía tiempo que no sentía, la que se comporta como una idiota cuando la miras, y también piensa que no merece la pena perder el tiempo en esa relación, porque quiere que seas feliz quizás de una forma más egoísta.
Y lo único que puedo sacar en claro, es que ambas partes te quieren, y no quieren volver a perderte...